Nazma Bierma
Laat je horen voor wie hier woont
Toen Nazma (49) op het prikbord van de afdeling een flyer zag hangen – ‘leden gezocht voor de cliëntenraad’ – aarzelde ze niet. Haar vader woont bij ZuidOostZorg en ze komt vaak op de afdeling. “Omdat ik veel zie en hoor, dacht ik: daar kan ik iets mee. In eerste instantie voor mijn vader, maar ook voor andere bewoners.”
Zien wat er echt gebeurt
Omdat ze er vaak is, ziet ze wat goed gaat. Maar ook wat schuurt. Juist die combinatie motiveert haar. Ze wil dat bewoners zo prettig mogelijk wonen. Niet als in een instelling, maar zo veel mogelijk zoals thuis. En dat zit vaak in kleine dingen.
Zoals het moment waarop er nieuwe sensoren werden geplaatst. Het leek op camera’s. Bewoners en familie schrokken. Vanuit de cliëntenraad kwam de opmerking: leg beter uit wat dit is. En waarom het er hangt. Die uitleg kwam er snel. “Onrust is vaak onwetendheid. Als je de achtergrond kent, valt er een stukje spanning weg.” Soms is dát al genoeg.
De kracht van kleine verschillen
Andere keren zit het verschil in hoe een ruimte voelt. Zoals het middenschip, een gezamenlijke plek op de afdeling. Geen doorgang, maar een plek waar je wilt zitten. Waar ontmoeting ontstaat. Waar het een beetje voelt als thuis.
Of in hoe familie betrokken wordt. Want vaak krijgt één contactpersoon alle informatie, terwijl er veel meer mensen zijn die iets willen betekenen. Een dochter die wil koken.Een buurman die graag wandelt. Door hen beter te betrekken, wordt het leven rijker. Voor bewoners, maar ook voor elkaar.
Aan tafel, vóór het besluit
Wat de cliëntenraad voor haar waardevol maakt, is de plek aan de voorkant. Niet achteraf reageren, maar meedenken terwijl plannen ontstaan. Toetsen aan hoe het echt gaat in de praktijk. “We geven de realiteit een stem. Zodat plannen op papier ook kloppen in het dagelijks leven.” Tegelijk leert ze zelf ook anders kijken. Begrijpen waarom iets soms niet kan. Waarom keuzes worden gemaakt zoals ze worden gemaakt. Het is steeds zoeken naar balans. Tussen wat helpend en werkbaar is, en wat als thuis voelt.
Voor haar vader. En voor anderen.
Haar inzet is persoonlijk. Ze wil dat haar vader hier prettig woont. Dat haar moeder met een gerust gevoel naar huis gaat. Maar het gaat nooit alleen om hen. Het gaat om alle bewoners. Om steeds opnieuw die vraag te stellen: wat betekent dit voor hen?
Gewoon beginnen
Niet iedereen weet wat de cliëntenraad precies doet. Soms voelt het woord afstandelijk. Terwijl het in de kern simpel is: opkomen voor bewoners. Voor Nazma is het helder wat ze tegen anderen wil zeggen: “Zie je dat iets beter kan, of juist goed is en zo moet blijven? Doe mee.” Want uiteindelijk is dat het verschil.