Herstel en eigen regie in de wijkkliniek Ooststellingwerf

Jaap woont al twintig jaar alleen sinds zijn vrouw is overleden. Samen hadden ze ooit een restaurant, een plek vol leven en bedrijvigheid. Nu is zijn dagelijks leven veel stiller, maar de herinneringen aan vroeger blijven levendig. 

Begin vorig jaar kwam Jaap in de wijkkliniek terecht na een vervelend ongeluk: hij viel tijdens het douchen en brak zijn rechterenkel op drie plaatsen. Opereren was geen optie vanwege zijn hart- en vaatproblemen en dus kwam hij in het gips. Vier dagen ziekenhuis volgden, maar direct naar huis kon niet. Hij was niet zelfstandig en woonde alleen. Zijn dochter, die dichtbij woont maar een eigen gezin heeft, kon hem niet fulltime helpen. Gelukkig was er plek in de wijkkliniek in Oosterwolde, dicht bij huis, waar hij kon herstellen en werken aan zelfstandigheid. 

Soms is thuis wonen voor ouderen tijdelijk geen optie. Bijvoorbeeld na een ziekenhuisopname, een val of een operatie. Of omdat er even te veel wordt gevraagd van een mantelzorger. Voor deze situaties is er de wijkkliniek, gevestigd in Stellinghaven Oosterwolde. Een plek voor tijdelijk verblijf, gericht op herstel én op terugkeer naar huis. 

Samen met de zorgprofessionals wordt gekeken wat nodig is om weer thuis te kunnen wonen. Mantelzorgers en het eigen netwerk blijven daarbij actief betrokken, net zoals in de thuissituatie. En wanneer iemand weer thuis woont, kunnen dezelfde zorgprofessionals de ondersteuning vanuit de thuiszorg voortzetten binnen Oosterwolde. Dat maakt de overgang van verblijf naar thuissituatie soepel en vertrouwd. 

Het doel voor Jaap was duidelijk: hem weer op de been krijgen. “Het was zwaar,” vertelt hij, “maar je moet het echt zelf doen. Ze helpen alleen als het nodig is.” Vanaf dag één werkte hij aan dingen die normaal zo vanzelfsprekend lijken: aankleden, wassen, traplopen. Niet alles lukte meteen, maar hij kreeg precies de juiste duw in de rug. “Als ik te lang bleef zitten, zei iemand: ‘Je moet nog even lopen.’ Dat hielp. Maar het bleef wel mijn eigen verantwoordelijkheid.” 

Ook het vertrouwen moest groeien. Jaap was bang dat zijn enkel opnieuw zou breken en elke stap vergde moed. Toch zette hij door, elke dag weer. “Na drie maanden kon ik met een stok de trap op en mijn dagelijkse ritme weer oppakken.” Lopen gaat nog niet zoals hij wil en het doet pijn, maar thuis redt hij zich weer. Twee keer per week komt de thuiszorg om te helpen met douchen en zijn dochter helpt waar ze kan. De rest doet hij het liefst zelf. 

Jaap waardeert de warmte en vriendelijkheid van het team van de wijkkliniek. “Ze zijn altijd leuk en spontaan. Het voelde echt als een tijdelijke thuisbasis.” De fysiotherapeut kwam thuis kijken wat er nodig was voor veilige mobiliteit, onder andere voor de rolstoel. Voor Jaap was het team van de wijkkliniek hetzelfde team als de thuiszorg. “Dat maakt het voor mij heel vertrouwd,” vertelt Jaap. 

Jaap houdt van zelfstandigheid. Daarom staat hij ook niet te springen om hulpmiddelen die hem te afhankelijk zouden maken. 

Zijn verhaal laat zien hoe waardevol de wijkkliniek kan zijn voor mensen die tijdelijk extra ondersteuning nodig hebben: niet alleen voor de zorg, maar vooral voor dat stukje eigen regie en vertrouwen. Voor Jaap werd het de plek waar hij stap voor stap zijn kracht en zelfstandigheid terugvond.