"Ik vind het heel prettig dat de mensen van ZorgThuis me goed kennen. Maar ze hoeven natuurlijk niet álles van me te weten..." "Ik vind het heel prettig dat de mensen van ZorgThuis me goed kennen. Maar ze hoeven natuurlijk niet álles van me te weten..." Lees meer over de persoonlijke aanpak van ZorgThuis ZorgThuis

Ontmoetingen in het verpleeghuis

Anneke Betten, Beeldend Therapeut bij ZuidOostZorg, schreef een prachtig verhaal over de mooie ontmoetingen die zij iedere dag weer heeft in het verpleeghuis. En over de verhalen die ze dan te horen krijgt. Echte verhalen van mensen over bergen van twintig klompen, over de eerste vrijerijen en verliefdheden. Dat Anneke trots is op wat ze doet, dat moge duidelijk zijn! Bedankt voor het delen en een compliment voor je mooie verhaal Anneke!

 

Ontmoetingen in het verpleeghuis. 

Vanaf mijn 18 e jaar werk ik in het verpleeghuis. Ik kwam daar binnen als een klein bleu meisje en was blij dat ik een baan had. Maar al die oude mensen dat wist ik eigenlijk ook nog niet zo goed. Ik hield ik mijzelf voor dat ik altijd weer kon vertrekken. Ik had de ruimte om te kiezen.

En toch…. en toch….. en toch pakten die ouderen mij. Ik begon het leuk te vinden, er plezier in te krijgen. Ik kreeg het gevoel dat wat ik deed er toe deed, dat ik voor die patiënt een verschil kon maken. Het gaf ook mijn eigen innerlijk licht en kleur. Ik doe het gewoon en wie het ziet, ziet het. Dat is de regel waar ik mij altijd aan vastgehouden heb in mijn zoektocht naar mogelijkheden en hoe dit vorm te geven.

 

Bij het werken met ouderen moet je je beseffen, dat bij een ontmoeting van een ander mens in hem of haar niet alleen het verleden werkzaam is maar ook een toekomst. Deze toekomst beperkt zich niet tot de tijd die in dit leven nog rest, maar deze toekomst reikt over de grenzen van de dood heen naar weer nieuwe levens.

 

Vanmorgen 29 maart rij ik met de ruitenwissers aan naar het werk. De vlag bij ZuidOostZorg wappert zwaar en nat in de wind. Na een paar prachtige zonnige lentedagen vannacht regen gekregen. Ik denk aan vanmiddag, dan komt er een groep bij mij. Ik heb een bakje met bloeiende blauwe druifjes en zal deze vanmiddag weer op tafel zetten. De training van zes weken op de woensdagmiddag “Op zoek naar zin”. Alle weken maken wij de tafel gezellig, er staan blauwe druifjes, er branden kleine lichtjes en er staan mooie kopjes op de tafel. Je bent welkom, je wordt verwacht en er wordt op je gerekend. Het is een vaste groep van zes personen. Mensen/ cliënten  hebben zich hiervoor opgegeven. Vanmiddag gaan we verder met de levenslijn van een ieder. Voor sommigen is dat diep nadenken bijvoorbeeld hoe zagen die eerste 10 jaar van je leven eruit. De verhalen van de schooljaren, het kattenkwaad wat sommigen uithaalden en wat ik een mooi  verhaal vind, de berg klompen bij de achterdeur. Zeker bij de grote gezinnen, stel je voor acht kinderen en een vader en moeder die allen klompen dragen. Dat is een berg van twintig klompen. En dan de leeftijd tussen 10 en 20 jaar, met zijn eerste vrijerijen en verliefdheden. Prachtige verhalen allemaal, die je zo’n middag te horen kunt krijgen. En dan verder het volwassen leven in, hoe ieder zijn eigen weg moet vinden en het eigen pad bewandelen. Wat is dat leuk en fijn om dat samen met de mensen te mogen doen en uitwerken. Wat is het heerlijk om mensen hier naar hun eigen leven te laten kijken en hierover te vertellen. Je eigen verhaal mogen doen en luisteren naar het verhaal van de ander. De 90 plusser heeft een langer verhaal dan de 60 plusser. En toch doet de hele groep actief mee en geboeid door hun eigen verhalen en de verhalen van anderen.

Alle wantoestanden van buiten deze kamer doen er even niet toe, je benauwdheid en je pijn zijn even minder voelbaar. De tijd speelt even een minder grote rol, het hoeft niet klaar te zijn. We gaan volgende week weer verder. Je geeft invulling aan je bestaan, aan je dag. Je blikt terug en sommigen kunnen weer kracht vinden in hun eigen verhaal. De groep waar ieder een onderdeel van is doet er toe. Soms emotioneert het iemand, soms lachen we maar we horen en delen het hier met elkaar. Er gaat geen bel, geen telefoon en de deur blijft gesloten, ieder kan in rustige concentratie met zichzelf aan het werk, hier in deze afgezonderde ruimte. Er groeit vertrouwen bij de groepsleden in deze warme, verzorgde omgeving. Ook ik geniet altijd van deze middagen.

 

Wat vind ik het fijn om dit te mogen doen, mijn werk  waar ik energie van krijg en waarin ik mijzelf kan zijn naast mijn actieve en begeleidende rol. Mijn werk wat mij niet sloopt onderweg maar waarin ik mijzelf kan blijven ontwikkelen en wat me steeds weer opnieuw kan doen verbazen en verwonderen. Omdat ieder mens zo bijzonder is.  “Ontmoetingen in het verpleeghuis”.

 

Nu kom ik vanmorgen binnen en wordt ontvangen met de mededing dat er een Noro virus binnengeslopen is. Dat is niet best voor degene die getroffen zijn maar ook niet best voor al die anderen die niet mogen bewegen, Er komt minder bezoek en er zijn geen groepsactiviteiten. Buiten regent het en binnen zitten een beetje vast met elkaar. Vanmiddag geen groep “Op zoek naar zin” en dan ga ik zitten en lees dat er nog behoefte is een verhaal. Zo neem ik de ruimte en begin met de ontmoetingen in het verpleeghuis en zet de Noro mij aan om even de tijd te nemen. 

 

We hopen met zijn allen deze bacterie gauw weer vertrekt en dat weer gewoon met elkaar verder mogen werken in goede gezondheid.

 

 

03042017