"Ik vind het heel prettig dat de mensen van ZorgThuis me goed kennen. Maar ze hoeven natuurlijk niet álles van me te weten..." "Ik vind het heel prettig dat de mensen van ZorgThuis me goed kennen. Maar ze hoeven natuurlijk niet álles van me te weten..." Lees meer over de persoonlijke aanpak van ZorgThuis ZorgThuis

Een bijzonder verhaal van een bewoonster uit Lijtehiem

Ria Liebe, Verzorgende IG op Lijtehiem, schreef een prachtig verhaal over een bijzondere bewoonster. Een verslag over Leefplezier, eigen regie en iemand in zijn kracht zetten. Lees haar verhaal hieronder en laat je inspireren!

 

Op de dag dat mevrouw W. bij ons komt wonen, mag ik haar welkom heten.

 

Een lieve, positieve en vrolijke vrouw die aangeeft dat ze zich niet nutteloos wil voelen. “Zet mij maar gewoon aan het werk hoor! En ik wil graag zelf mijn kamer schoonmaken, anders voel ik mij zo nutteloos.” Wat fijn dat zij dit nog zelf aan kan geven! Ook haar kinderen geven aan dat zij graag wil zorgen en misschien iets kan betekenen voor de mensen die hier wonen.

 

Mevrouw voelt zich direct thuis op het Lijtehiem. Wat heb ik een mooie kamer en wat fijn dat ik een eigen badkamer heb. Als ik dan even alleen wil zijn kan dit. Haar kamer is smaakvol ingericht en vol vertedering raakt ze meerdere malen de foto van haar overleden man aan.

 

Naar de medebewoners toe is mevrouw zorgzaam, lief en troostend aanwezig. Wanneer er iemand boos is gaat ze er naast zitten en vraag dan "Waarom ben je zo boos?” Als er iemand aan haar bord zit tijdens het eten zegt ze ”Daar mag je niet aankomen. Die is van mij en kijk, dat bord is van jou.” Als er iemand onrustig is strijkt ze zachtjes over de wang. Soms vraagt ze waarom iemand zo schreeuwt en als ik haar dan uitleg dat die persoon wat in de war is zegt ze: "ach wat zielig. Ik ben ook wel in de war, maar gelukkig nog niet zo erg als die persoon. Maar dat kan zomaar gebeuren hoor! Daarom tel ik mijn zegeningen.” Daarnaast mag ze ook graag helpen met de afwas of voorspoelen. Was opvouwen en strijken, daar houdt ze niet van. Wanneer we haar daar voor vragen geeft ze duidelijk aan dat ze dat geen leuk werk vindt.

 

Laatst vroeg ik haar of ze het niet moeilijk vindt om met sommige mensen om te gaan. Nee hoor, antwoordde ze. Deze mensen hebben het er zelf het meeste last van. En als ik er wel last van krijg ga ik lekker naar mijn mooie kamer. En dat doet ze dan ook. Ze vindt het heerlijk om ’s avonds nog een poosje op haar eigen kamer te zitten. Ze zit dan heerlijk met een boekje op schoot onder de schemerlamp.

 

Laatst zaten we gezamenlijk aan de koffietafel en ik noemde haar een zonnestraal. “Beter een zonnestraal, dan een donderwolk,” was het antwoord. Hierna wees ze de tafel rond en zei "Ach, zijn we niet allemaal zonnestraaltjes?” De bewoners worden hier zichtbaar blij en vrolijk van.

 

Vanmorgen was er een bezichtiging en ik vroeg mevrouw of zij haar kamer wilde laten zien. Een betere ambassadeur dan haar konden wij niet bedenken.

Toen ik mevrouw ophaalde, (ze zat bij het bloemschikken) liep ze stevig gearmd met mij mee naar de gezamenlijke woonkamer waar vier mensen stonden te wachten. Onderweg zei ze; ”Wat fijn dat ik mij zo nuttig kan maken” en liep naar de groep toe. Ze stelde zich voor als mevrouw W. maar zei direct: “zeg maar gewoon ..” en noemde haar voornaam.

 

Ik begeleide haar op een onopvallende en integere manier tijdens de bezichtiging. Vol trots liet ze haar mooie kamer zien en vertelde dat ze hier nooit meer weg wilde. Het is hier zo fijn, en de mensen zijn zo aardig en lief. En ik ben gewoon eigen baas hoor. Ik mag zelf weten wat ik wel en niet wil. Zó fijn!! Nee ik wil hier nooit meer weg!!

 

Ik wil eindigen met één van de vele mooie opmerkingen van mevrouw:

"Als ik verdrietig ben omdat mijn man er niet meer is dan kijk ik gewoon in mijn boek en zie dan al die mooie plaatjes van ons en dan denk ik: Hou op te zeuren. Wat heb je toch een mooi leven gehad. Allemaal pareltjes! En wat fijn dat er jij er bent om naar mij te luisteren.”

 

Ria Liebe
Verzorgende IG Lijteheim

 

20022017